Kolor ze zdjęcia online za darmo

Upuść zdjęcie na tę stronę albo wklej zrzut. Jedź, aż lupa jest na kolorze, kliknij, żeby zablokować, i skopiuj HEX, RGB albo HSL. Na płaskim logo zostaw 1 px i kliknij środek wypełnienia. Na zdjęciu ustaw 3×3 albo 5×5, bo sąsiednie piksele rzadko trzymają jeden kod. Plik zostaje w tej karcie. Nie ma drugiego kroku i nie ma konta.

Zablokuj punkt i naciśnij Kopiuj HEX. Kod wygląda tak: #1A73E8. Kopiuj RGB i Kopiuj HSL to ten sam kolor w dwóch pozostałych zapisach, rgb(26, 115, 232) i hsl(214, 82%, 51%). Kolor hex ze zdjęcia i kolor rgb ze zdjęcia opisują jeden punkt. Na szumiącym JPEG ustaw 5×5, zanim skopiujesz, inaczej hex skacze na sąsiada. Wklej kod, nie angielską nazwę.

Po otwarciu pliku strona składa do ośmiu próbek: duże płaskie obszary i mocniejsze kolory, żeby małe logo nie zniknęło pod bielą. Kliknij próbkę, żeby ją zablokować i skopiować kod. Prawie identyczne brązy odpadają. Paleta kolorów ze zdjęcia nie jest tu paletą AI i nie jest księgą marki. Bierze się tylko z tego pliku, nie z wzornika farby.

Zablokuj punkt, potem Kopiuj HEX, Kopiuj RGB albo Kopiuj HSL. Jak skopiować kolor ze zdjęcia znaczy tu zabrać kod, nie nowy obraz. Jeśli potrzebujesz pliku próbki, pobierz płaski PNG tego koloru. Schowek dostaje tekst kodu. Zdjęcie źródłowe nie jest przy tym wysyłane.

Otwórz plik, ustaw lupę na punkcie i przeczytaj HEX, zanim zaufasz nazwie. Jak sprawdzić kolor ze zdjęcia na płaskim logo: 1 px w środku kształtu. Na fotografii: 5×5, z dala od błysku. Dwa odczyty obok siebie mogą się różnić, bo JPEG nie trzyma jednej płaskiej wartości. Lupa pokazuje prawdziwe piksele, nie zgadywanie.

Tak. Nie ma konta, nie ma okresu próbnego i nie ma znaku wodnego na kodzie. Odczyt dzieje się w karcie, którą już masz otwartą. Nie instalujesz aplikacji i nie płacisz, żeby zobaczyć kod. Zamkniesz kartę — odczyt znika.

Nie. Rozszerzenie Chrome i program na Windows czytają ekran. Po angielsku ta klasa narzędzi nazywa się color picker. Ta strona czyta plik albo wklejony zrzut w przeglądarce. W Chrome i Edge możesz też użyć Pobierz z ekranu. To własne narzędzie przeglądarki i widzi tylko monitor, nie plik powyżej. Obowiązkowej instalacji nie ma.

Nie. Te programy próbkują wewnątrz własnego dokumentu. Tutaj czytasz plik, który już zapisałeś, bez otwierania edytora. Do malowania nadal potrzebujesz tamtego programu. Ta strona oddaje tylko kod. Nie piszemy lekcji kliknięć dla Worda, Canvy, Photoshopa ani Procreate. Wyeksportuj JPG albo PNG i upuść go tutaj.

Nie. Ten odczyt nie przemalowuje zdjęcia, nie odwraca barw i nie podmienia jednego koloru na inny. Do tego jest Zmień kolor zdjęcia, na tej samej witrynie. Jak usunąć kolor ze zdjęcia też nie dzieje się tutaj. Zabierasz tylko kod punktu, który wskazujesz. Plik źródłowy zostaje nietknięty.

Fotografie i JPEG-i nie trzymają jednego płaskiego kodu dla nieba albo koszulki. Sąsiednie piksele różnią się przez bloki, szum i miękką krawędź. Użyj 3×3 albo 5×5, żeby uśrednić małe pole. Na logo zostań przy 1 px i kliknij środek płaskiego wypełnienia, nie frędzlę. Dwa kody na tym samym niebie to plik, nie chybione kliknięcie.

Strona pokazuje najbliższą angielską nazwę CSS, na przykład steel blue albo tomato. Co to za kolor ze zdjęcia nie dostaje tu polskiej nazwy i nie dostaje nazwy marki. To najmniejsza odległość RGB do znanej nazwy CSS. Wpiszesz tę nazwę w CSS — nie wrócisz do tego samego HEX. Wklej kod.

Nie. Przeglądarka dekoduje plik i czyta piksele na tym urządzeniu. Zamkniesz kartę — odczyt znika. Do odczytu nie jest przypisane żadne konto. Nic nie idzie na serwer, żeby przeczytać piksel albo złożyć paletę. Nie pobieramy też obrazu z wklejonego adresu.

Tak. Skopiuj zrzut, otwórz tę stronę i wklej przez Ctrl+V albo ⌘V. Na telefonie, gdy wklejanie nie jest oferowane, użyj wyboru pliku. Zrzut to już obraz monitora. Kod mógł się przez to przesunąć względem pierwotnego pliku. Ta strona melduje to, co wkleiłeś, nie to, co witryna miała w źródle.

Nie. Obraz hostowany na innej witrynie zwykle nie da się odczytać z tej karty, a ta strona nie wyśle twojego pliku na serwer, żeby go ściągnąć. Zapisz obraz i upuść ten plik. Color picker from screen i pobieranie po URL to inna droga. Tutaj jej nie ma.

Nie. Zamiana piksela ekranu na CMYK nie jest próbą drukarską. Ta strona nie wymyśla wartości CMYK i nie zwraca kodu RAL. Skopiuj HEX albo RGB i zrób konwersję w programie, który zna papier i profil. Odczyt sRGB tutaj jest liczbą na ekran, nie farbą.

Tak. Próbka siedzi nad palcem, a kolor blokuje się, gdy puścisz. Użyj 2× albo 4×, gdy znak jest mały, i przeciągnij zdjęcie, aż lupa na nim stanie. Gdy dłuższy bok ma ponad 2000 px, strona mierzy kopię 2000 px, żeby karta dała radę, i mówi o tym, gdy tak się dzieje. Kody pasują do tej kopii.

Plik może nieść profil koloru, na przykład Display P3 albo profil druku. Photoshop może pokazać liczbę wewnątrz tego profilu. Ta strona czyta piksele sRGB po tym, jak przeglądarka zdekoduje plik. To jest wartość do wklejenia w CSS albo w Figmie. Zrzut idzie o krok dalej: to już piksele monitora. Żaden z tych odczytów nie jest próbą CMYK.

Tutaj nie sprawdzisz. Ta strona nie zwraca kodu RAL. Jak sprawdzić kolor RAL ze zdjęcia, to robota dla wachlarza farb albo programu, który zna papier. Stąd zabierasz HEX, RGB albo HSL pikseli sRGB i angielską nazwę CSS, taką jak steel blue albo tomato. Wklej HEX tam, gdzie jest wachlarz. Ten adres wachlarza nie zastępuje.